Esperal.waw.pl - leczenie ran i oparzeń, leczenie uzależnienia od alkoholu, zabiegi chirurgiczne
www.esperal.waw.pl - leczenie ran, drobne zabiegi chirurgiczne, wszywanie esperalu
Leczenie uzależnienia od alkoholu za pomocą Esperalu, leczenie ran, odleżyn - prywatna chirurgiczna praktyka lekarska
www.speral.waw.pl - leczenie ran i odleżyn - prywatna chirurgiczna praktyka lekarska - wizyty domowe, zwolnienia lekarskie, wszywanie esperalu

Drobne zabiegi chirurgiczne:

  • Wycięcie znamion skórnych z bad. hist.-pat.
  • Wycięcie kaszaka, tłuszczaka, brodawki skórnej z bad. hist-pat
  • Usunięcie wrastającego paznokcia
  • Wycięcie tłuszczaka
  • Usunięcie kleszcza, ciała obcego
  • Nacięcie, drenaż ropnia, czyraka, zanokcicy
  • Szycie ran, zmiana opatrunku, zdjęcie szwów
  • Konsultacje i zabiegi z zakresu chirurgii ogólnej

Implantacja ESPERALU:

  • Zabiegi w domu pacjenta na terenie Warszawy i okolic
  • Możliwość wykonania zabiegu w gabinecie
  • Zaświadczenia do pracy
  • Wystawiamy zwolnienia ZUS
  • Wymagana 24 godzinna abstynencja

Profilaktyka i leczenie odleżyn

Rys historyczny

Odleżyny już od bardzo dawna stanowią istotny problem kliniczny a wzmianki o nich sięgają starożytności. Z badań mumii egipskich wiemy, że występowały one u niektórych faraonów. Po raz pierwszy termin odleżyna został użyty przez Hildausa i pochodził od łacińskiego słowa decumbro, co znaczyło leżeć płasko. Większe zainteresowanie nimi datuje się od połowy XIX , kiedy to dokładniej starano się zrozumieć mechanizmy towarzyszące ich powstawaniu, ich istotę a także wprowadzać metody skutecznego zapobiegania i leczenia /Brown-Sequard, Paget, Reyher, Charcot/. Powolny rozwój dokonywał się również w sposobach leczenia odleżyn a szczególny postęp przyniosło ostatnie 40-ci lat. W 1962 roku Winter w badaniach nad leczeniem ran skóry nie obejmujących pełnej jej grubości, u świnki morskiej po raz pierwszy zauważył, że rana pokryta błoną poliuretanową naskórkuje dwukrotnie szybciej w porównaniu z raną pozostawioną na otwartym powietrzu. Następna praca opublikowana rok później zawierała podobne spostrzeżenia, lecz ostrzegała również, że używanie opatrunków utrzymujących wysoką wilgotność może być ograniczone z powodu ryzyka infekcji. Hinon i Maibach rok później wykonali podobne badania na ludziach i potwierdzili te spostrzeżenia. Te obserwacje dały początek koncepcji wilgotnego leczenia ran, w tym również ran odleżynowych. Polega ona na zamknięciu gojącej się odleżyny za pomocą specjalnego półprzepuszczalnego pochłaniającego nadmiar wysięku opatrunku, co powoduje przyspieszenie leczenia o około 50%. Koncepcja ta nie została wprowadzona do praktyki natychmiast. Początkowe doniesienia zdawały się potwierdzać obawy o możliwość infekcji w ranie i stanowiły początkowo jej krytykę. Kolejne i obecnie publikowane badania dowodzą, że opatrunki półprzepuszczalne nie zwiększają ryzyka infekcji w większości ran przewlekłych i urazowych zwłaszcza w porównaniu z tradycyjnymi gazowymi opatrunkami przepuszczalnymi, które są jeszcze niejednokrotnie częściej używane. W 1979 roku Turner sformułował cechy jakie powinien spełniać idealny opatrunek. Powinien on:

  • utrzymywać wysoką wilgotność pomiędzy nim a raną,
  • usuwać nadmiar wysięku i toksycznych cząstek,
  • nie przylegać do rany,
  • być nieprzepuszczalnym dla bakterii,
  • pozwalać na prawidłową wymianę gazową,
  • utrzymywać odpowiednią temperaturę,
  • być nietoksycznym i niealergizujacym,
  • podczas wymiany nie uszkadzać nowo powstałych tkanek.

W użyciu zwraca się również uwagę na takie cechy jak możliwość wyboru postaci i wielkości opatrunku, jego odporności na tarcie i uszkodzenia, zdolność do utrzymywania się na ranie, łatwość założenia i usunięcia oraz cenę. Ta wiedza pozwoliła na rozwój i produkcję różnego rodzaju nowoczesnych biologicznych, półsyntetycznych i syntetycznych materiałów opatrunkowych, które służą do leczenia odleżyn oraz innych ran gojących się wtórnie, takich jak: owrzodzenia żylne podudzi, stopa cukrzycowa lub rany chirurgiczne.



Odleżyny - występowanie

Odleżyny występują w wielu oddziałach szpitalnych i leczniczych, dotykają pacjentów w każdym wieku, przysparzają dodatkowych cierpień i są przyczyną zwiększonych kosztów leczenia. Większości odleżyn można by uniknąć ale wymaga to specjalnej troski, uwagi i edukacji personelu sprawującego opiekę nad chorym. W zależności od ośrodka, rodzaju schorzeń oraz wieku chorych podawane są różne dane na temat częstości występowania odleżyn. Wg Smitha analizującego doniesienia z lat 1980-1994 u pensjonariuszy Domów Opieki odleżyny dotyczyły 17-35% przed przyjęciem, a powstawały u 7-23% w trakcie pobytu. W największym ostatnio opublikowanym opracowaniu dotyczącym ponad 3000 pacjentów w Wielkiej Brytanii częstość występowania odleżyn wynosiła od 14.4-22.8%, średnio 18.6%. W Stanach Zjednoczonych obserwuje się rocznie ponad 1 milion nowych przypadków odleżyn, pomimo tego że ich ilość wg obserwacji Erwin Toth i tak ulega systematycznemu spadkowi z 12% w latach 80-tych , do około 4% obecnie. Wg Halleta odleżyny dotyczą również podobnej liczby chorych leżących przebywających w domach będących pod opieką lekarzy rodzinnych i poradni rejonowych. Szczególnie narażeni na ryzyko rozwoju odleżyn są chorzy w zaawansowanej fazie choroby nowotworowej. De Conno stwierdził występowanie odleżyn u około 14% takich chorych. Z danych Hospicjum Św. Krzysztofa w Londynie przedstawiających częstość występowania różnych objawów u 7000 chorych w terminalnej fazie choroby nowotworowej wynika, że odleżyny dotyczą 18% chorych. W badaniach prowadzonych w Klinice Opieki Paliatywnej w Poznaniu w latach 1994-96, występowanie odleżyn stwierdzono u 21% chorych. Jak tez wiadomo odleżyny stanowią również bardzo poważny problem ekonomiczny. W stanach Zjednoczonych szacuje się że roczny koszt leczenia odleżyn przekracza 7 miliardów dolarów, a w Wielkiej Brytanii 420 mln funtów. Dlatego niezbędne jest propagowanie wiedzy na temat występowania, zapobiegania i nowoczesnego leczenia odleżyn, a w praktyce klinicznej konieczne jest stosowanie kompleksowego systemu zapobiegania i leczenia.


Profilaktyka

Profilaktyka to szereg kompleksowych działań i zabiegów prowadzących w efekcie do zmniejszenia ryzyka powstania odleżyn, a w sytuacji ich pojawienia do poprawy warunków gojenia. Jej rodzaj jest zależny od indywidualnych predyspozycji chorego jak również od sprzętu jakim dysponujemy. W profilaktyce należy uwzględnić następujące elementy:

  • wpływ na aktywność chorego,
  • uświadomienie o konieczności zmiany pozycji,
  • dobrą kontrolę objawów (ból, duszność, przykurcze),
  • stabilizacja pozycji chorego przy pomocy odpowiednich podpórek
  • regularna zmiana pozycji,
  • zapewnienie dostępu powietrza /eliminacja gumowych lub plastikowych podkładów,
  • obserwacja stanu skóry,
  • unikanie urazów np., stosowanie specjalnych technik podczas zmiany pozycji,
  • odpowiednia bielizna pościelowa i osobista (bez szwów, zgrubień itd.)
  • krótko przycięte paznokcie,
  • jednorazowe kaczki i baseny.

Istotnym elementem profilaktyki jest szczególnie troskliwa pielęgnacja skóry. Do toalety należy używać szarego mydła lub mydła o pH 5.5. Wysychaniu skóry zapobiegamy poprzez jej natłuszczanie oliwką dziecięcą, płynem PC 30V lub Menalind. Niezbędne i konieczne w prowadzeniu właściwej profilaktyki jest stosowanie materacy przeciwodleżynowych. Najbardziej skuteczne są dynamiczne materace zmiennociśnieniowe. Są one różne pod względem konstrukcji i wykonania. Mają jednak wspólną zasadę działania. Pneumatyczny kompresor wtłacza powietrze do komór materaca, co pewien czas zmieniając jego rozdział pomiędzy nimi. Zmiany ciśnienia powodują masaż ciała i w efekcie naprzemienne zmniejszanie ucisku co zwiększa ukrwienie tych części które aktualnie nie stykają się z materacem. Najbardziej zaawansowane materace zbudowane są z układu wielu komór, posiadają specjalne czujniki ciśnienia i są sterowane przy pomocy mikroprocesora, najprostsze są obecnie refundowane przez NFZ.



Leczenie odleżyn

Definicja: Odleżyna to przechodzące w owrzodzenie skóry ognisko martwicy, które powstaje na wskutek działania ucisku, sił ścinających i tarcia. Najczęstszym miejscem występowania odleżyn są okolice kości krzyżowej, guzów kulszowych, krętarzy, kostek i pięt. Zmiany te mogą jednak również dotyczyć innych obszarów skóry jak uszy, łopatki i grzbiet, zwłaszcza u chorych wyniszczonych, nie zmieniających pozycji ciała. Odleżyna powstaje głównie jako efekt dwóch procesów: zamknięcia światła naczyń krwionośnych przez ciśnienie działające z zewnątrz i śródnabłonkowych uszkodzeń w mikrokrążeniu przez siły ścinające. Te dwa procesy zachodzące w praktyce często jednocześnie powodują szereg patofizjologicznych zmian prowadzących do uszkodzenia skóry i pojawienia się odleżyny. Często dołącza się do tego tarcie, które bezpośrednio uszkadzać może skórę. W patogenezie odleżyn jest obecnie jasne, że ważne jest zarówno długotrwałe działanie niskiego ciśnienia, jak i nawet krótkotrwałe działanie wysokiego. W celu ujednolicenia obserwacji i stosowania odpowiedniego leczenia wprowadzono kilka podziałów stopnia zaawansowania odleżyn w zależności od ich głębokości, wyglądu lub wielkości.

Za najbardziej użyteczny uważam 5-cio stopniowy podział wg. Torrance'a:
stopień I - blednące zaczerwienienie-reaktywne przekrwienie i zaczerwienienie w odpowiedzi na działające ciśnienie. Lekki ucisk palcem powoduje zblednięcie zaczerwienienia co wskazuje, że mikrokrążenie jest jeszcze nieuszkodzone.
stopień II - nieblednące zaczerwienienie - rumień utrzymuje się po zniesieniu ucisku. Spowodowane jest uszkodzeniem mikrokrążenia, zapaleniem i obrzękiem tkanek. Może pojawić się powierzchniowy obrzęk i uszkodzenia naskórka i pęcherze. Zwykle towarzyszy temu ból.
stopień III - uszkodzenie pełnej grubości skóry do granicy z tkanką podskórną. Brzegi rany są dobrze odgraniczone, otoczone obrzękiem i rumieniem. Dno rany jest wypełnione czerwoną ziarniną lub żółtymi masami rozpadających się tkanek.
stopień IV - uszkodzenie obejmuje również tkankę podskórną. Martwica tkanki tłuszczowej spowodowana jest zapaleniem i zakrzepicą małych naczyń. Brzeg odleżyny jest zwykle dobrze odgraniczony, lecz martwica może także dotyczyć tkanek otaczających. Dno może być pokryte czarną martwicą.
stopień V - zaawansowana martwica rozpościera się do powięzi i mięśni. Zniszczenie może także obejmować stawy i kości. Powstają jamy mogące się komunikować między sobą. W ranie znajdują się rozpadające masy tkanek i czarna martwica.



Opatrunki

W celu leczenia odleżyn przez lata stosowano różne rodzaje materiałów opatrunkowych. Nowoczesny opatrunek to taki, który swoimi właściwościami utrzymuje idealne wilgotne środowisko dla gojenia się ran. Najczęściej występują w postaci płytek lub pasty. Płytka może być jedno lub dwuwarstwowa. Dwuwarstwowa płytka zwykle składa się z warstwy zewnętrznej ochronnej, zabezpieczającej przed dostępem płynów, bakterii, stolca lub moczu i wewnętrznej reaktywnej przylegającej do rany. Płytka jednowarstwowa nie posiada warstwy ochronnej. Opatrunki w postaci pasty są przygotowywane fabrycznie w specjalnych aplikatorach lub tubach. Opatrunki izolują termicznie ranę powodując jej utrzymanie w temperaturze ciała. Lekko kwaśny odczyn wytworzony pod opatrunkiem powoduje napływ żywych zdolnych do fagocytozy granulocytów wielojądrzastych, hamujących wzrost wielu patogenetycznych bakterii i w ten sposób likwiduje ryzyko infekcji. Ułatwia on również aktywność własnych enzymów litycznych rozpuszczających uszkodzone tkanki. Kwaśne pH i zmniejszona prężność tlenu pod opatrunkiem nasila angiogenezę, a co za tym idzie ziarninowanie. Wilgotny wysięk pod opatrunkiem pozwala na migrację komórek, a podczas wymiany nie powoduje ich zerwania czy uszkodzenia. Opatrunki te łagodzą ból samej rany i również ich wymiana jest bezbolesna. Dzieje się tak dzięki temu, że przy zmniejszonej prężności tlenu zmniejsza się produkcja prostaglandyny E2, uwrażliwiającej zakończenia nerwowe na bodźce bólowe oraz dzięki temu, że w wilgotnym środowisku końcówki nerwowe ulegają mniejszej stymulacji niż gdy są odwodnione. Ponadto ból jest łagodzony dlatego, że sam opatrunek działa jako mechanizm osłonowy przed tarciem i innymi siłami działającymi na ranę. Większość opatrunków ma ściśle zdefiniowany skład chemiczny np. dekstranomery, hydrożele czy opatrunki poliuretanowe. Wyjątek stanowi tu grupa opatrunków hydrokoloidowych, które w odróżnieniu od innych mają trudny do zdefiniowania ostateczny skład i budowę . Z powodu złożonej struktury polimeru i stabilizatorów istnieje wiele domysłów na temat ich możliwych interakcji z aktywnym składnikiem opatrunku - karboksymetylocelulozą i powstawania końcowego produktu mogącego mieć własną wewnętrzną bioaktywność.

Szczególną uwagę poświęcono badaniom obu niżej wymienionych funkcji biologicznych wpływających na aktywność tych opatrunków. Sugeruje się, że rozproszony żel posiada aktywność fibrynolityczną (zdolność do rozpuszczania zlepów włóknika) i naczyniotwórczą. Dlatego niektórzy badacze nazywają tą grupę opatrunków aktywnymi. Wymaga to jednak dalszych i dokładniejszych badań.

Produkowane obecnie na świecie opatrunki można podzielić na siedem głównych grup:

  • bony poliuretanowe
  • hydrokoloidy
  • hydrożele
  • gąbki poliuretanowe
  • dekstranomery
  • opatrunki alginianowe
  • inne lub mieszane


Rodzaje opatrunków:

BŁONY PÓŁPRZEPUSZCZALNE
OpSite - Smith & Nephew
Tegaderm - 3M
Bioclusive - Johnson & Johnson

HYDROŻELE
Hydrosorb - Hartmann
Aquagel - Wytw.Opatr. Łódź
IntraSite Gel - Smith & Nephew
Nu-Gel - Johnson & Johnson
Purilon - Coloplast
Granugel - Convatec

HYDROKOLOIDY
Granuflex - ConvaTec
Comfeel - Coloplast
Hydrocoll - Hartmann
Ultec Pro - Kendall

DEKSTRANOMERY
Debrisan - Pharmacia
Acudex - Polfa
Iodosorb- Perstorp Pharma

ALGINIANY
Kaltostat - ConvaTec
Kaltogel - ConvaTec
Sorbsan - Pharma-Plast
Sea Sorb - Coloplast
Algisite M - Smith & Nephew

OPATRUNKI POLIURETANOWE
Allevyn - Smith & Nephew
Tielle - Johnson & Johnson
Biatain - Coloplast
Permafoam - Hartmann

INNE/MIESZANE
Hydrofibre - Aquacel, Aquacel Ag - Convatec
Actisorb Silver 220 - Johnson & Johnson
Acticoat - Smith & Nephew
Biatain Ag - Coloplast
Atrauman - Hartmann


Mogą być one stosowane do leczenia odleżyn o każdym stopniu zaawansowania. Ponieważ różnią się jednak budową, a co za tym idzie właściwościami niezbędna jest ich znajomość w celu zastosowania najbardziej odpowiedniego w danej sytuacji klinicznej. Opatrunki te z bardzo dobrym efektem można stosować do leczenia różnego typu ran gojących się wtórnie.

W literaturze światowej istnieje wiele prac potwierdzających ich wysoką skuteczność w leczeniu odleżyn, owrzodzeń żylnych podudzi, ran chirurgicznych, oparzeń I i II stopnia oraz miejsc po pobraniu przeszczepu. W praktyce szpitalnej i w domu do leczenia odleżyn stosujemy i polecamy klasyfikację opartą na modelu angielskim, a nazywaną przez niektórych "systemem kolorowym" w zależności od etapu gojenia i koloru na którym znajduje się odleżyna. I tak rany "czarnobrązowe' to te pokryte suchą lub wilgotną martwicą, rany "żółte" to te pokryte martwicą rozpływną, rany ziarninujace są "czerwone", a naskórkujące "różowe".



www.esperal.waw.pl - leczenie uzależnienia od alkoholu, implantacja Esperalu, zabieg w domu, pełna dyskrecja, profesjonalna obsługa
www.speral.waw.pl -  drobne zabiegi chirurgiczne w domu pacjenta
www.esperal.waw.pl - leczenie ran i odleżyn w domu pacjenta - wygodnie, sprawnie, profesjonalnie

www.esperal.waw.pl (c) 2009-2012

Wszelkie prawa zastrzeżone